DonerenNieuwsbrief
HomeOns werk

Weblog 6 Cuba reis - Niemand kunnen vertrouwen

Verhaal

Van staking naar sociale dialoog in Mali

Lees meer
Vrijdag 15 september - Bijna zitten Janneke Brouwer en Rita Dieleman in het vliegtuig terug, als ze toch opgepakt worden. Na verhoor mogen beide CNV-ers uiteindelijk vertrekken. Veilig terug in Nederland zeggen ze vooral 'enorm respect te hebben voor de vakbondscollega's van de CUTC. Zij leven voortdurend onder deze repressie. Toch gaan deze mensen onvermoeibaar door.'

Al vroeg komt een vertegenwoordiger van de Nederandse ambassade naar het hotel van beide CNV-ers. In eerste instantie wordt zij niet toegelaten. Pas als ze zich beroept op haar diplomatieke status, mag ze toch naar boven. Onder haar begeleiding vertrekken we naar de Nederlandse ambassade. Nu zijn we op Nederlands grondgebied en dus veilig. We boeken een nieuwe vlucht voor 7 uur 's avonds. Een chauffeur van de ambassade brengt ons naar het vliegveld. Meer kan hij niet doen. Uit de rij gepikt
Het lijkt in eerste instantie goed te gaan. We krijgen onze tickets. Ook de paspoortcontrole komen we zonder problemen door. Vreemd: zelfs geen vragen worden gesteld. Janneke gaat door de bagagecontrole. Dan worden we toch uit de rij gepikt. Nee, we komen er toch niet onderuit... Mee voor verhoor
Moe, terneergeslagen en een beetje ziek moeten we weer met de immigratiedienst mee. Onze tickets en paspoorten worden afgepakt. Beveiligingsmensen nemen ons mee door lange, donkere gangen. We komen terecht in weer zo'n klein, benauwd, muf kamertje. Eén man ondervraagt ons. Eén bestudeert ons non-verbale taalgebruik en onze reacties op elkaar. Elk pennetje is opengepeuterd
Onze handbagage wordt binnenstebuiten gekeerd. Alles maar dan ook echt álles wordt eruit gehaald. Elk briefje, elk pennetje wordt opengemaakt. We zitten er redelijk rustig en gelaten bij. We doen alsof we geen Spaans spreken en nergens iets vanaf weten. Ze willen ons weg hebben
Telkens benadrukken we dat we enorm veel haast hebben, omdat ons vliegtuig bijna vertrekt. Want ze stellen nog een aantal vragen. Ze pluizen verder nog alles na. Maar op het moment dat ze iets vinden, mogen we toch weg. Nog net op het nippertje halen we ons vliegtuig. Blijkbaar willen ze ons liefst graag weg hebben. Niemand kunnen vertrouwen
De intimiderende sfeer in de Cubaanse maatschappij, van totale controle, niemand kunnen vertrouwen, altijd op je hoede zijn voor wat je zegt. Achteraf is het zo onwerkelijk. Enorm respect voor vakbondscollega's
We zijn heel blij om in ons eigen vrije land te zijn. Bij mensen die we gewoon kunnen vertrouwen. We hebben enorm respect voor onze vakbondscollega's op Cuba. Onder deze repressieve omstandigheden blijven ze zich onvermoeibaar inzetten voor een democratische vakbeweging!

Publicatiedatum 27 09 2006