Donkere wolken hangen boven de stad als ik land in Conakry, de hoofdstad van Guinee. Het is het einde van de regentijd, wordt me verteld. CNV medewerker Esther Droppers is voor een week in Guinee, West-Afrika, om te zien hoe het staat met het werk van CNV partnerorganisatie CNTG.
Onderweg van het vliegveld naar het hotel zien we juichende menigtes in gele T-shirts op straat. De verkiezingscampagnes zijn gisteren begonnen. Op 19 september is de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. (Deze is helaas inmiddels toch uitgesteld uit angst voor onrust tussen bevolkingsgroepen, red.) Er zijn twee kandidaten. De kleur van de partij van Celou Dalein Diallo is geel. Die van oppositieleider Alpha Conde groen. Het wordt spannend. Ik vraag aan de bestuurders en leden van CNTG hoe ze verwachten dat de verkiezingen zullen verlopen. Bijna iedereen heeft wel vertrouwen in een goede afloop, mìts het leger in de kazernes blijft.
Guinee is rijk aan grondstoffen. Het land exporteert grote hoeveelheden bauxiet en aluminium. Ook goudwinning is recent begonnen. Hoe kan het dat hier toch meer dan de helft van de bevolking onder de armoedegrens leeft. De staatsschuld bedraagt meer dan 3 miljard USD. De agrarische productie holt achteruit.
In Guinee bestaat geen minimumloon. Een formele structuur voor sociale dialoog is er niet. Een zak rijst van 50 kg kost tussen de 160.000 en 200.000 Guinese franken, dat is EUR 25. Een kilo vlees EUR 3. Voor de meesten is dit onbetaalbaar.
Kortom, de problemen in het land zijn groot. De nieuwe regering wacht een enorme uitdaging. En de verwachtingen van de bevolking zijn hoog.
In die context opereert vakbondsorganisatieie CNTG de partnerorganisatie van CNV Internationaal in Guinee. Met ruim 90.000 leden is de CNTG de grootste vakbond in Guinee. De bond is actief in 16 beroepssectoren en is aanwezig alle provincies en uithoeken van het land.
Samen met vertegenwoordigers van de Federatie voor Informatie en Communicatie bezoek ik één van hun bonden. Het is de bond van de RTG, de nationale radio en TV. De directeur verwelkomt ons. Veel tijd heeft hij niet. Het is druk in de nieuwswereld zo vlak voor de verkiezingen. We krijgen een rondleiding van enkele werknemers. Een enthousiaste redacteur verteld hoe de RTG middels nieuwe technieken bijna heel Guinee bereikt. Een journaliste vertelt hoeveel lokale talen ze spreekt. En een trotste ICT-trainer laat de nieuwste computers zien. En achter de coulissen in de TV-studio .. daar staat al vast een kerstboom klaar!
Trots vertelt de voorzitter van de lokale bond dat bijna alle werknemers lid zijn. Dat is te danken aan de succesvolle onderhandelingen met de werkgever. Die waren mogelijk dankzij de bijdrage van CNV Internationaal. Alle nieuwe werknemers staan nu ingeschreven in het ambtenarenregister. Dit betekent uitbetaling van toelages en carrièremogelijkheden. Ook heeft de werkgever toegezegd de benodigde bijscholing voor haar werknemers te financieren.
Alle leden betalen nu hun lidmaatschapsbijdrage. Dat wordt gevierd met de aankoop van vier koeien! Zo kan iedereen een stuk vlees meenemen voor het feest van het einde van de Ramadan.
En ja als je de nationale televisie bezoekt, dan kan het niet missen. Die avond komen we op de nationale televisie.
Op donderdag bezoeken we een groep informeel erkenden van de Beroepsfederatie voor Textiel en Handwerkers. Onze auto stopt midden in de wijk Matt. Het heeft vannacht veel geregend. Dus: veel modder en grote plassen water. Ik spring over een overvolle goot. Gelukkig heb ik dichte schoenen aangedaan vanmorgen. We staan midden op een grote binnenplaats. Onder een boom zit een groep van vijf jongens. Ja, ze zijn ouder dan 15 jaar! Geen kinderarbeid. Ze gaan nog naar school. En in de vakantie leren ze wat bij in deze werkplaats. Er staat een klein gebouw met een golfplatendak en drie kleine lokalen.
Met hulp van CNV Internationaal volgen 15 jonge werkers een opleiding tot leerbewerker. Ze leren om tassen en slippers te maken. De opleiding duurt drie maanden. Daarna volgt een maand stage. Als ze het vak goed beheersen, krijgen ze met een groep van 3-4 werkers gereedschap en materiaal om aan het werk te gaan.
Ik koop een paar slippers van Manon Tuncara. Hij is 23 jaar en tweedejaars student chemie, maar heeft vakantie nu. Hij is geboren in Labé, in het midden van Guinee. Manoh is de oudste van het gezin en heeft 2 zussen en 4 broers. Zijn vader is leerlooier en maakt mooie slippers. Het liefst krijgt hij straks een baan in de chemie, maar dat zal erg lastig worden omdat er grote werkeloosheid is. Hij is erg blij met deze kans en erg gemotiveerd om dit vak te leren. Manoh legt uit dat hij straks kan bijverdienen zodat zijn familie rond kan komen.
De trainer komt aangelopen en slaat een arm op Manoh’s schouders. Hij is trots op Manoh; Manoh kan goed leren. In de avonduren leert hij de andere cursisten lezen en schrijven.
Kijk, dat is nou het zilveren randje om de wolken, dat ik bij aankomst in Guinee eerst nog gemist had.
Guinée, Esther Droppers, september 2010
Meer over Guinee op de landenpagina
